به نام حضرت حق یکتای دادار

به نام حضرت دوست

در محرم سر خاصی نهفته است که دستیابی به ان مجاهدت نفس می خواهد. محرم فرصت و بهانه ای است برای وصل شدن، حسینی شدن، و عاشورایی شدن.

مولوي در عين نهايت ارادتي كه به امام حسين (ع) و نهايت نفرتي كه از يزيد داشت وقتي كه به حادثه كربلا مي رسد، علاوه بر اينكه بر قساوتهاي آن قساوتگران انگشت اعتراض مي نهد، مي كوشد تا از سر تجربت انديشي و انگيزه هاي اشراقي و عرفاني به چهره زيباي اين حادثه نيز نظر بكند. مهمترين درسي كه ما از عارفان در اين جهان گرفته ايم، درس زيبا ديدن در جهان است. آموختن اينكه آدمي در زشت ترين زشتي ها همواره مي تواند عنصر يا چهره اي زيبا را ببيند. گشودن چشم زيبا بين به اين عالم از تنبهات و تعاليم فوق العاده مهم عارفان است.مولوي حادثه كربلا را يك حادثه عاشقانه زيباي دلرباي ايثارگونه مي بيند و مست ان مي شود. يعني به جاي آنكه دست قساوت ستمگران را ببيند و مالامال از نفرت شود، روح عاشق  ايثارگر پرگذشت امام حسين (ع) را مي بيند و مالامال از محبت و سرشار از بهجت مي شود. ميان اين دو نوع دريافت تفاوت بسياري وجود دارد.

اين عالم اگر پر از زشتي و پليدي شود، پاكان فقط از او پاكي نصيب مي برند.

                                                  گر شود عالم پر از خون مال مال

                                                       كي خورد بنده خدا الا حلال

براي اينكه:

                                                   کاملي گر خاك گيرد زر شود

                                                  ناقص ار زر برد، خاكستر شود

ناپاك به دست پاكان پاك مي شود. از منظر مولانا حادثه اي اينچنين پر از زشتي و قساوت، چهره ديگري پيدا مي كند. آن چهره عبارت است از یک ایثارگری و عاشقی و گذشت تام و تمام. در طبق اخلاص نهادن همه چیز خویشتن. از این زیباتر حقیقتا منظره ای وجود ندارد. گذشت زیباترین حادثه عالم انسانی است. و هرچه این گذشت عظیم تر، وسیع تر و عمیق تر باشد ان زیبایی وسیع تر و عمیق تر است. به راستی در روح آن بزرگمرد آزاده چه می گذشته است که در یک لحظه تصمیم می گیرد قلم بطلان بر همه برخورداری های خود  بکشد؟ ساده نیست. سری می خواهد به رفعت سماوات، دلی به وسعت کائنات و به تعبیر مولوی:"سینه ای شرابخانه عالم"آدمی این قدر پرمستی و پر هستی که بتواند از همه تعلقات خود بگذرد!

  و این ابیات یک تصویر کامل و غنی از یک ارادت ورزی صمیمانه غیرمتکلفانه ای است که عاشق کوچکی نسبت به عاشقان بزرگتر از خود ابراز کرده است. این عاشقی و ایثارگری به زبان و سخن نیست به عمل است. از گذشتن مال و رفاه و راحت شروع می شود، تا گذشتن از آبرو و جان و تعلقات دیگر. امام حسین فقط از جانش نگذشت، از همه برخورداریهایش گذشت. او یک بار شهید نشد، هزار بار شهید شد. با سلب هر حقی، با شهادت هر یاری و با خورده هر تهمتی. و به عوض هزار بار هم عروج کرد و معراج یافت.حادثه کربلا عبارت بود از حادثه در زندان را شکستن، حادثه در مخزن را گشودن، حادثه به نوا رسیدن یا به نوا رساندن بی نوایان، حادثه پریدن سبک روحانه مرغان عاشقی که خواستار رهایی از قفس تن بودند. حادثه کسانی که استثنایی ترین فرصت را برای ابراز عشق صمیمی و استثنایی خود پیدا کردند. و ان را به منصه حضور رساندند.

برگرفته از کتاب قمار عاشقانه،  و ...

به نام حضرت دوست

به نام حضرت دوست

محمد و آل محمد (ص) شجره طیبه هستند. و شیعیان و مومنین شاخ و برگش. اما نیت خوب هم برای مومنین شجره طیبه است. اگر نیت خوب داری و دائما مراقب هستی، شب و نصف شب از خدا می خواهی، آن نیت دارد رشد می کند و برای مومنین شجره طیبه است. آنها خودشان شجره طیبه را تشریح کرده اند. فرمودند: دوستان ما حکم برگ شجره را دارند. زینت درخت هم به برگهای ان است. اصلا درخت اول برگ می کند و بعد گل. اینها مال ان درختند و درخت برای اهل بیت خدا است. برگ از درخت آب می خورد. بنابراین ما مهمان اهل بیتیم. این درخت را خدا آفریده است. ریشه اش محمد (ص) است و ساقه اش علی و اولاد علی (ع) و شاخه ها و شکوفه ها و برگهای آن هم شیعیان، دوستان و محبین هستند.

نیت گل و فکر گل این است که خودش را نشان بدهد. نیت برگ این است که خودش را به صاحبش و خالقش نشان دهد، به صانعش نشان بدهد. چقدر لذت بخش است وقتی صاحب باغ به باغ می رود و می بیند باغ آب خورده و خوش و شنگول است. بهار که به باغ می رود لذت می برد. می بیند برگها و گلها باهم در حرکتند و همه دارند درخت را نشان می دهند. ما همه از شجره آب می خوریم. هرکس در حد خودش نمایش دارد. و با نیت خوب هرچه رشد کند به درخت نزدیک می شود، از برگ به گل و از گل به شاخه.

درخت محمد و ال محمد (ص) شجره خدایی است. خشک شدنی نیست. حوض کوثر برای علی (ع) است. شجره طیبه از حوض کوثر آب می خورد. ساقی حوض، دوستانش و برگهای شجره طیبه، همه از آب کوثر می خورند. آب کوثر محبت این خانواده است. آدم را پاک می کند.

اگر ساقی حوض کوثر یک جام بریزد برای اهل مملکت ، همه مشروب و مست می شوند رو به خدای خودشان.یک قطره ان یک مملکت را زنده میکند. اینقدر شرابش قوی است.

با کمی تلخیص از کتاب طوبی محبت (1)

به نام حضرت دوست

در هر آن که در یاد خدا هستیم در راهیم. حیف است انسان روی آینده حساب کند. چون هنوز نیامده است و الان موجود نیست. گذشته هم که گذشت و رد شد. در هر منزلی که هستیم باید ان را قدر بدانیم و با خدای خود خوش باشیم. تلخ باشد یا شیرین یا ترش. چون مربی ما، خدای ما، ما را تربیت می کند و می سازد.

خدا سازنده است.( سنریهم ایاتنا فی الافاق و فی انفسهم حتی یتبین لهم انه الحق. سوره فصلت ایه 53) شما را در افاق می گردانم و در انچه در نفستان پیش می آید. خیالات خوب و بد می آید و همین طور این افقها طلوع و غروب می کند. این قدر شما را می گردانم تا حق ظاهر شود و حق را در قلب و ذات خود ببینید. یعنی مرا در قلب و ذات خود مشاهده کنید. میفرماید: تا نشانتان بدهم. این خیلی لطافت دارد. دیده اید که می گویند: باور نمی کنی؟ ببین چه جوری نشانت می دهم. مدتی هم برای آن ذکر نکرده است. یعنی تو آماده باش من خودم نشانت می دهم. افقها را نشانت می دهم. آیاتی که در آفاق هست، ستاره و خورشید را، مومنین و چیزهای خوب دارم که نشانت  می دهم. یعنی در نفس خودت. ( حتی یتبین لهم انه الحق) تا ببینی در خودت حق، فرمان فرماست.

با کمی تلخیص از کتاب طوبی محبت (1)

به نام حضرت دوست

مهربانم! مرا چه می شود. شوقی است در اندرون دلم که مرا به سوی تو میخواند. مرغ دلم را هوای پریدن در سر است. طاقت آن ندارد که لحظه ای را بی یاد حضرت دوست سر کند. بی قرار و اشفته ام. ای یار! ای زیباترین یار! مرا آنی کمتر ازآنی به خودم وامگذار.  در اندرون من خسته دل آوایی است که به یاد تو مینوازد نغمه طرب انگیز و شور انگیز زندگی را. شوق وصال تو است که راهها را بر من هموار میسازد.مرا چه میشود امشب!!!!!!!!!!!!!!!!!!!آسمان چشمانم بارانی است.  وآسمان دلم شهاب باران.  به کجا بگربزم ای یار ای زیباترین یار.به هر طرف که مینگرم تو را می بینم.در تمام دلتنگیهایم تو را می یابم. همه راههای زندگیم به سوی تو است که ختم می شود. با نام توست که ارامش می یابم. شوق وصال تو است که فراق را بر من هموار می سازد. نگاه مهربان توست که شور زندگی را به من هدیه می نماید. دستان مهربان توست که مرا چنان  کودکی به دنبال خود می کشد. به خودم می نگرم و به سالهای که پشت سر نهاده ام در تمامی راهها حضور تو ای مهربان ادامه مسیر را برایم هموار کرده  است این همه مهربانی؟ این همه لطف و من در ازای این همه محبت چه برایت اورده ام! کاش من نیز چون خورشید بودم خورشید سوزان که حیات را برای همه هستی به ارمغان می اورد. من چه خوشبختم که زیبا رویی چون تو را دارم مهربانی چون تو را دارم. هر صبح با خنده زیبای توست که چشمانم را به سوی هرچه لطف است می گشایم و تویی که بوسه های مهرت را به سوی من میبارانی. من دم گرم تو را آن هنگام که بر لبهایم بوسه میزند حس میکنم. کیست که تا این حد بتواند با من مهربان باشد. کیست که تا این حد بتواند به من نزدیک باشد حتی نزدیکتر از خود به خود. پنجره نگاهم را به هر سمت که میگشایم تو را می یابم. تو را می ستایم من ای عشق تو را با تمام نیازی که دارم به تو می ستایم. مرا بازگردان! مرا ای به پایان رسانیده آغاز گردان.